COMBATTANTS ROMANTIQUE’  

               Op de rand van een bloempot, met zijn rug tegen de stevige steel van een ficus, zit de koning uit het Ikea sprookjesboek ‘De prinses en het geluk’ geschreven door Ulf Stark en Silke Leffler. In het verhaal gaat de dochter van de koning op een dag op zoek naar haar vaders geluk. Na allerlei avonturen beleefd te hebben komt de prinses terug naar huis en realiseert de koning dat zijn dochter zijn geluk is. Gekleed in roodwitte kleertjes, één been hangend over de rand van de pot, kijkt de nu gelukkige poppenkoning lachend de wereld in. Aan een muur links van hem, schuin boven een wasbak, hangt een sepia-kleurige foto van een oude man in driedelig pak in een leunstoel met een zakdoek deels over zijn gezicht. De persoon komt me bekend voor. Ik wil Spinnler iets vragen maar doe het niet.

       Op een ezel staat een schilderij. Veel vegen witte verf en figuren in kleurige kledij. ‘ Combattants Romantique 17’ is de titel. Ik weet niet goed wat ik moet zien. Twee clowns in de sneeuw zegt Spin. De grote man vraagt me aan een leger te denken. Hoewel oorlogen aan de orde van de dag zijn kost het me moeite een bedrijf zoals een leger voor te stellen. Dan vraagt hij me een leger voor te stellen waarin de soldaten clowns zijn en de wapens muziekinstrumenten. En met welke muziek dan ook als munitie. Verder opereert dat leger net zoals een regulier leger. De figuren op het doek stellen verkenners voor. De compositie glijdt in focus. Ik vraag hoe hij op zo’n idee komt. Spin zegt iets over dingen binnenin hemzelf en prikkels van buitenaf. In dit geval was de prikkel een foto uit de 2e wereldoorlog van twee Duitse soldaten in de sneeuw tijdens de veldtocht in Rusland. Als ik zeg dat ik het leger van één van de meest beruchte dictators uit de vorige eeuw maar moeilijk te combineren vind met de term ‘Combattants Romantique’ antwoord hij dat de bedoelde foto voor hem niets meer dan de drager van een grafisch beeld is.  

   “..Herkende je hem?”, vraagt Spin. Hij knikt in de richting van de foto van de man met de zakdoek. Volgens Spin is het de dictator die ik bedoelde. Ergens voor zijn dood op 13 februari 1962 op een ranch in Argentinië. Als ik zeg dat ‘t niet kan antwoordt de grote man dat al tijdens zijn leven veel geschiedkundige feiten niet waar bleken en blijken te zijn. De foto hangt er om hem er aan te herinneren zich niet meer in de maling te laten nemen. Ik opper dat het lijkt dat hij ter inspiratie altijd een conflict of tegenstelling nodig heeft. Spin denkt even na en zegt dat zoiets wel helpt maar dat ik iets over het hoofd zie. Hij pakt de poppenkoning van zijn plek bij de ficus, maakt de klittenband sluiting van het roodwit gestreepte bloesje open en haalt een knalrood stoffen hart uit de borstkas.

       Tegenover me staat een grote kale man in een zwart T-shirt vol vegen verf met een slappe pop in zijn handen die de koning uit een sprookje voorstelt. Het hart bungelt er aan een koordje bij. Vòila les ‘Combattants Romantique’.



                                                                        M. v. Aldehuysen.